Enn syngur vornóttin

Enn syngur vornóttin
(Lag / texti: Sigfús Halldórsson / Tómas Guðmundsson)

Enn syngur vornóttin vögguljóð sín,
veröldin ilmar, glitrar og skín.
Kvöldsett er löngu í kyrrum skóg.
Öldurnar sungu sig sjálfar í dá,
síðustu ómarnir ströndinni frá
hurfu í rökkurró.

Manstu það, ást mín, hve andvakan var
yndisleg forðum? Hamingjan bar
ljóð okkar vorlangt á vængjum sér.
Brosmilt og þaggandi lágnættið leið.
Ljósið sem dagsins á tindunum beið,
fann þig í fangi mér.

Vaki ég enn meðan vornóttin skín.
Veit mig þó bundinn annarri sýn.
Stundir sem hníga í haustsins slóð,
láta við eyru mér andvökuhljótt:
öðrum en þér flytur vorið í nótt
ilm sinn og ástarljóð.

[m.a. á plötunni Sigfús Halldórsson – Blítt lét sú veröld]