Ég leitaði blárra blóma

Ég leitaði blárra blóma
(Lag / texti: Gylfi Þ. Gíslason / Tómas Guðmundsson)

Ég leitaði blárra blóma
til að binda þér dálítinn sveig,
en fölleit kom nóttin og frostið kalt
á fegurstu blöðin hneig.
Og ég gat ei handamað heldur
þá hljóma sem flögruðu um mig,
því það voru allt saman orðlausir draumar
um ástin, vorið og þig.

En bráðum fer sumar að sunnan
og syngur þér öll þau ljóð,
sem ég hefði kosið að kveða þér  einn
um kvöldin sólbjört og hljóð.
Það varpar á veg þinn rósum
og vakir við rúmið þitt,
og leggur hóglátt að hjarta þínu
hvítasta blómið sitt.

Ég veit að ég öfunda vorið,
sem vekur þig sérhvern dag,
sem syngur þér kvæði og kveður þig
með kossi hvert sólarlag.
Þó geti ég ei annað en glaðst við
hvern geisla er á veg þinn skín,
og óskað að söngur, ástir og rósir,
sé alla tíð saga þín.

[m.a. á plötunni Róbert Arnfinnsson – Við sundin blá]
[fleiri en eitt lag er til við þetta ljóð]