Fyrsta ástin [2]

Fyrsta ástin
(Lag / texti: erlent lag / Jóhanna G. Erlingsson)

Ennþá yljar minningin
um okkar fundi, vinur minn.
Ég var fyrsta ástin þín
og þú varst fyrsta ástin mín.

Ó, manstu vinur, sumarkvöldið er við hittumst fyrst,
við vorum aðeins sextán ára þá.
Við leiddumst eftir litlum stíg og létum augun
um að segja það sem tungan mátti’ ei tjá.
Þú gafst mér þá dýrstu gjöf sem gefin verður,
og mér fannst gleðin vera að sprengja hjarta mitt.
Allt var svo undurkyrrt og hljótt
þá fögru sumarnótt,
er þú gafst mér hjarta þitt.
Mér fannst sem himinn, jörð og haf,
allt það besta er guð oss gaf,
verða gullnum ljóma prýdd.

[af plötunni BG & Ingibjörg – [ep]]