Hamingjan

Hamingjan
(Lag / texti: erlent lag / Þorsteinn Eggertsson)

Þegar Guð var ungur, var enginn heimur,
aðeins niðdimm nóttin og nakinn geimur.
Svo bjó hann til heim úr heilmiklu og slatta af hamingju.
Hann skóp fugla og fé, síðan blóm og tré,
stjörnur tungl og sól, himin, ský og pól.
Síðan fegurðina og kærleikann, loks kom hamingjan.

Ó hamingjan, hún var best af öll sköpunarverkinu.
Blanda af fegurð ást og góðmennsku,
varð að skærri, tærri hamingju.
En hamingjan er ei öllum gefin fremur en skíragull,
en með viljastyrk verður veröldin full af hamingju.
Hamingjan.

Er í Paradís Adam Evu sá,
birtist hamingjan þeim báðum hjá.
Svo kom græðgin upp, eplin tældu hann en þá hvarf hamingjan.
Yfir fugla og fé, fiska pól og tré,
stjörnur tungl og sól, himin, ský og pól,
breyttist græðgin út mjög hratt, hamingjuna batt.

Ó hamingjan, hún var best af öll sköpunarverkinu.
Blanda af fegurð ást og góðmennsku,
varð að skærri, tærri hamingju.
En hamingjan er ei öllum gefin fremur en skíra gull,
en með vilja styrk verður veröldin full af hamingju.
Hamingjan.

Liðu þúsund ár, loks fæddust þið
og nú hef ég þig alltaf mér við hlið.
Og það veitir mér sanna ánægju, óskipta hamingju.
Núna fugla og fé, fiska blóm og tré,
stjörnur tungl og sól, himin, ský og pól.
Get ég metið manna mest, en samt ertu best.

Ó hamingjan, hún var best af öll sköpunarverkinu.
Blanda af fegurð ást og góðmennsku,
varð af skærri,tærri hamingju.
En hamingjan er ei öllum gefin og ef hún birtist þér,
þá skaltu ekki sleppa takinu á hamingju.

[m.a. á plötunni Ðe lónlí blúbojs – Á ferð]