Litla sæta ljúfan

Litla sæta ljúfan
(Lag / texti: erlent lag / Valgeir Sigurðsson)

Víða liggja leiðir,
löngum útþrá seiðir,
margur sinni æsku eyðir
úti á köldum sæ.
Langt frá heimahögum
hef ég mörgum dögum,
eytt og æskuárin streyma,
en ég skal aldrei, aldrei gleyma
blíðri mey sem bíður heim
bjarta nótt í maí.

Litla sæta ljúfan góða
með ljósa hárið
lætur blíðu brosin sín
bera rósailm og vín
allar stundir út til mín.
Litla sæta ljúfan góða
með ljósa hárið,
fyrir hana hjartað brann,
hún var allra besta stúlkan sem ég fann.

Hennar hlátur minnir mig fossanið
af hennar munni vil ég teyga sólskinið,
vorsins blær sem hennar kitlar kinn,
er kossinn fyrsti minn.
Hennar augu ljóma eins og hafið blátt,
ég hef ótrúlega hraðan hjartaslátt.
Hún er stúlkan sem ég einni ann,
ég enga betri fann.

[m.a. á plötunni Vilhjálmur Vilhjálmsson – Fjórtán vinsæl lög]