Hamraborgin

Hamraborgin
(Lag / texti: Sigvaldi Kaldalóns / Davíð Stefánsson frá Fagraskógi)

Hamraborgin rís há og fögur
og minnir á ástir og álfasögur.
Á hamrinum bláa
og bergið háa
sló bjarma lengi.
Þar var sungið á silfurstrengi.
Og meðan djáknar til messu hringja,
opnast bergið og álfar syngja.
Strengir titra
og steinar glitra
í stjörnusalnum.
Friður ríkir í fjalladalnum.

Úr byggð er sveinninn í bergið seiddur,
af álfadætrum í dansinn leiddur.
Hann hlær og grætur
og heillast lætur
af huldumáli.
Bergið lokast sem brúðarskáli.

Og svo er drukkið og dansinn stiginn,
uns syrtir að kveldi og sól er hnigin.
Í hamrinum bláa
og berginu háa
er blundað á rósum.
Nóttin logar af norðurljósum.

[m.a. á plötunni Einar Kristjánsson – Ó leyf mér þig að leiða]