Bláu tónarnir

Bláu tónarnir
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Inn á sviðið sporin stígurðu eitt og eitt,
eflaust sérðu eitthvað þó ég sjái ekki neitt.
Með höndina á gítar sem gefur engin hljóð,
gatan drukkið hefur í sig öll þín vökuljóð.

Þú komst við í víti, það hef ég heyrt,
á hraða sem fáir getað hafa keyrt.
Gítar þinn treystir á þína fimu fingur,
þeir falla bláu tónarnir meðan sálin syngur.

Langir eru dagarnir sem dunið hafa á.
Dofinn líkt og nóttin særður hvarfstu frá,
það snerist allt um drauma og dreypa víni á
dansa svo inn í myrkrið með hjartað fullt af þrá.

Nýja tilveru þráðir þú, ný og betri ár,
að nýtt líf gæti hjálpað þér að lækna öll þín sár.
Öngvum hefur dugað að flýja sjálfan sig,
sennilega veistu, líkt gildir um þig.

Gömul þula segir trúin flytji fjöll,
að fiskimannsins hjarta sé stærra en konungshöll.
Um dópið vitum báðir það býður engin svör,
þak blekkir aðeins tónana og skilur eftir ör.

[af plötunni Bubbi Morthens – Dögun]