Bágindi

Bágindi
(Lag / texti: Bragi Valdimar Skúlason / Káinn (Kristján Níels Júlíus Jónsson))

Hrinda þrá og hugarkvöl,
hvílast hér og dreyma.
það veit sá, sem bætir böl,
bezt er að vera heima.

Hér er svall og hróp og köll,
horfinn allur friður;
heyrast valla hærri sköll,
þótt himininn falli niður.

Eg get ekki kvartað, þótt gatan sé þröng,
því gætnin af hættunni stafar.
En sorglegast finnst mér, hvað leiðin er löng,
sem liggur frá vöggu til grafar.

Særðar líða sálirnar
syrgja, kvíða’ og vona;
alla tíð til eilífðar
árin líða svona.

Loks er endað lífsins skeið;
lítið hér að gera,
til þín kenndur legg eg leið,
lofaðu mér að vera.

Eg get ekki kvartað, þótt gatan sé þröng,
því gætnin af hættunni stafar.
En sorglegast finnst mér, hvað leiðin er löng,
sem liggur frá vöggu til grafar.

Nú má karlinn kvíla hér
í kistu sinni
rólegur það sem eftir er
af eilífðinni.

[af plötunni Baggalútur – Kveðju skilað]