Sölvi Helgason

Sölvi Helgason
(Lag / texti: Magnús Eiríksson)

Hver var það sem hló að sínum lítilsgildu löndum
sem skildu ekki skáld og förumenn.
Klæðalítill, fátækur á köldum Íslands ströndum,
hann kemur fram í huga okkar enn.
Var hann helgur maður eða latur flækingshundur?
Var hann sendur til að vekja nýja von?
Hvað var það minn kæri, sem þú vildir okkur segja?
Þú frægi skrýtni Sölvi Helgason.

Líkt og Kristur forðum, varstu krossfestur af lýðnum
sem til leit taldi heimspeki og list.
Hög var hönd og hugur þinn og að þér hændust börnin
og marga heita konu fékkstu kysst.
Varstu helgur maður eða aðeins flækingshundur?
Varstu sendur til að vekja nýja von?
Hvað var það minn kæri, sem þú vildir okkur segja?
Þú frægi skrýtni Sölvi Helgason.

Oft þú hafði himininn að þaki þínu um nætur
og þráðir aðeins frelsi og ferðagrið.
Undir aldrei búandhokri, festir hvergi rætur
því hugur stefndi út á önnur svið.
Upp til hárra fjalla þar sem fálkar einir fljúga,
þú fluttir þína bæn og þína von.
Og þó að lýður segði að þú þreyttist seint að ljúga,
varstu heill og sannur Sölvi Helgason.

[m.a. á plötunni Mannakorn – Í gegnum tíðina]