Stúlkan sem starir á hafið

Stúlkan sem starir á hafið
(Lag / texti: Bubbi Morthens)

Ég kom í þorpið kvöld eitt um sumar
klukkan tólf í miðnætursól,
ég fékk herbergi upp á verbúð, það virtist í lagi
með vask, borði og stól.

Um morguninn gekk ég út á götuna að skoða,
sá gömul vélhræ liggja útá lóð,
ég sá hús sem áttu sögu og sum voru að deyja,
það seytlaði úr gluggunum blóð.

Það er stelpa sem starir á hafið,
stjörf með augun mött,
hún stendur öll kvöld og starir á hafið
stórey, dáldið fött.

Ég sá hana dansa með döpur græn augu,
dansa líkt og hún væri ekki hér,
hún virtist líða um í sínum lokaða heimi,
læstum fyrir mér og þér.

Hver hún var vissi ég ekki
en alla ég spurði sem áttu leið þar hjá
þar til mér var sagt að einn svartan vetur
hefði sjórinn tekið manninn henni frá.

Þetta er stelpan sem starir á hafið
stjörf með augun mött,
hún stendur öll kvöld og starir á hafið
stóreyg, dáldið fött.

Þessi starandi augu, haustgræn sem hafið,
ég horfði ofan í djúpið eitt kvöld,
þau spegluðu eitthvað sem aðeins hafið skildi
angurvær, tælandi og köld.

Uppi á hamrinum stóð hún og starði yfir fjörðinn
stundum kraup hún hvönninni í,
þar teygaði hún vindinn og villt augun grétu
meðan vonin hvarf henni á ný.

Þetta sumar var fallegt, ég fékk nóg að vinna,
það fiskaðist og tíðin var góð.
En ég stóð og hugsaði og starði út um glugga
um stelpuna sem var talin óð.

Eina nótt hrökk ég upp í skelfingu og skildi
hvað skreið um í hjarta mér.
Það sem virtist í fyrstu bara forvitni hjartans
hafði fundið ástina hér…

í stelpunni sem starir á hafið
stjörf með augun mött,
hún stendur öll kvöld og starir á hafið
stóreyg, dáldið fött.

Daginn eftir fór ég með fyrsta bílnum
sem flutti mig suður á leið.
Ég leit aldrei til baka, ég bölvaði í hljóði
og í brjóstinu var eitthvað sem sveið.

Er ég les það í blaði að bátur hafi farist
þá birtist mynd í huga mér
þar sem hún stendur og starir á hafið
– starir þar til birtu þver.

[af plötunni Bubbi Morthens – Sögur af landi]