Tilvera

Tilvera
(Lag og texti Björn Jörundur Friðbjörnsson)

Horfi á hann sigla á brott,
hverfa fram af jarðarbrún.
Kannski kemur hann aftur í ljós.

Reynir að sökkva sér djúpt ofan í mold
svo yfir hann breiðist fölgræn fold.
Lygnir aftur augum smá.

Skyldi hann rísa að nýju,
skila okkur bestu kveðjum
frá himnahernum og sér.

Mundir þú skilja steindauðan mann
sem risinn er upp og ýmislegt kann
eftir heimsóknartíma á himnum.

Skyldi hann finn sig á ný
eftir himnaferðafrí,
það er vont að svara því.

Berin falla öll til jarðar,
sum af lyngi blóm sín bera.
Önnur skrælna upp og deyja.
Tilvera.

Kann að vera líf til eftir
þetta sem við lifum núna.

Jarðsettur er nú horfinn mér,
heilagur andi sér ekki að sér
enda varla nokkur ástæða til

Svona er gangur mála góði,
fólkið kemur, fólkið fer.
Er kannski röðin komin að mér.

Berin falla öll til jarðar,
sum af lyngi blóm sín bera.
Önnur skrælna upp og deyja.
Tilvera.

[af plötunni Nýdönsk – Regnbogaland]