Harpa

Harpa
(Lag / texti: erlent lag (Nú er vetur úr bæ) / Jón Thoroddsen)

Ríður Harpa í tún,
roðar röðull á brún,
rósum  stráir um löndin og æginn.
Vakna sveinar við það,
glaðir hlaupa á hlað,
Hörpu vilja þeir leiða í bæinn.

Það er mjög fögur mær,
ung og yfirlitsskær,
ofur góðleg og hýrleit á vanga.
Hárið mikið og frítt,
lokkar ljósgulir sítt
í liðum niður um herðarnar hanga.

Vörum eldheitum á
líka leika sér smá
ljúfu brosin með jungfrúar blíðu.
Stillt er fjörug hún er,
pilt hvern hænir að sér,
hún þá töfrar með viðmóti þýðu.

Vetrarkuflum í grá,
huldir hrími og snjá,
standa hnúkarnir öldruðu fjalla.
Harpa andar þá á,
ungir eru þeir þá
og af sköllunum hærurnar falla.

Þegar strengi hún slær,
haf og hauður við hlær,
hætta öldur við kletta að drynja.
Hætta ýlunum strá,
huggast eikurnar þá,
hætta vindunum fyrir að stynja.

Kaldri niður í jörð,
meðan hríð geisar hörð,
hvílist sofandi frækornið unga.
Hörpu heyrir það klið,
og þá vaknar það við,
vetrar kastar brott feldinum þunga.

Sprettur fiskur í sjá,
lítið leik bregður á
lambið, grænkuðum fjalla í geirum.
Hoppar kálfur án bands,
stígur fetfljótan dans,
folald lífað á rennsléttum eyrum.

Skemmta skepnurnar sér
eftir eðli því, er
veitti alfaðir sérhverri hljóta.
Höfum huga þó fest:
gaf oss guð drottinn best,
gleði sumarsins mönnunum njóta.

Meður þakklátum hug,
meður hönd, hvatti dug,
tökum hressir mót sumrinu, bræður,
þá mun annast vort ráð,
blessa lýði og láð
faðir ljóssins, sem kjörum manns ræður.

[óútgefið]