Raunasaga

Raunasaga
(Lag / texti: höfundur ókunnur / Maron Vilhjálmsson)

Ég seinheppinn er, það sést best á því
hve sjaldan ég dett og fer á fyllerí.
Þótt aldrei gerði ég öðrum neitt mein,
ég alltaf er tekinn og mér stungið í stein.

Og kvenfólkið leikur mig líka svo grátt,
að líf mitt er dapurt, þá fer ég í hátt.
Ef ætla ég skvísu að húkka með heim,
hún hendist í burtu og stundum með tveim.

Ef reyni ég með valdi að verja minn feng
og vaða á strákana og slá þá í keng,
þá ráðast þeir á mig og rota’ eins og mink,
mér rétta á kjammann einn spítalavink.

Á spítölum kvelur mig læknanna lið
með lamstri og sprautum svo ég þoli ekki við.
Og því er það svo að ég sagt get með sann
að síst eru þeir fyrir slasaðan mann.

En verra er ekkert í veröldu þó,
en að vera á stað þar sem mungát er nót,
og húka við bar eins og staðfastur staur
og stara á tómt glasið og eiga’ ekki aur.

[m.a. á plötunni Vilhjálmur Vilhjálmsson – Fjórtán vinsæl lög]