Ég er kokkur á kútter frá Sandi

Ég er kokkur á kútter frá Sandi
(Lag / texti: erlent lag / Ólafur Gaukur Þórhallsson)

Ég er kokkur á kútter frá Sandi.
Ég fæ kjaftshögg hvern einasta dag.
Og ekki líður mér betur í landi
ef ég lendi við konuna í slag.
Hún er tvígild að afli hún Tóta
og ég tali‘ ekki um sé hún reið,
enda tek ég þá fljótast til fóta
því að flótti‘ er sú einasta leið.

Ég var ungur er Tóta mig tældi.
Okkar trúlofun samstundist birt.
Og í hjónaband því næst mér þvældi,
það var óveðursblandið og stirt.
Því þegar frá leið hljóp fjandinn í svínið
og er fædd voru ellefu börn,
þá var búið með gaman og grínið
– þá var grátur mín einasta vörn.

Því á kvöldin er kjaftshöggin dundu
svo í kjammana báða mig sveið
og tárin af hvörmum mér hrundu
þegar hræddur undir rúmið ég skreið.
Já, þá skemmti´ hún sér skjátan sú arna,
er hún skammirnar dynja á mér lét
meðan hímdi ég hundflatur þarna
og hreyfði mig ekki um fet.

En á kútternum allir sig krossa
er ég kem fram með viðbrenndan graut.
Og skipstjórans brástjörnur blossa
meðan bölvar hann rétt eins og naut.
Og ef kjötsúpan virðist með kekkjum
eða kjötbollan reynist of hrá,
þeir kenna slíkt helvítis hrekkjum
svo hefst skemmtunin vöngum mér á.

Ef ég lifað fæ lengur en Tóta
er hún leggur á eilífðarbraut,
skal ég dansa og daganna njóta
og elda dýrindis rúsínugraut.
En mig hryllir ef hittumst við aftur
er ég héðan af jörðinni fer,
nema einhver mér ókunnur kraftur
komi óðar og liðsinni mér

[m.a. á plötunni Ragnar Bjarnason – 80 ára]