Frá liðnu vori

Frá liðnu vori
(Lag / texti: Bergþóra Árnadóttir / Tómas Guðmundsson)

Fyrir þennan glugga hef ég gengið mörgum dögum,
hef gengið þar að morgni en oftar seint á kvöldin.
Og hikandi ég beið þess þá að bærðust gluggatjöldin
og brjóst mitt hefur skolfið af þungum æðaslögum.

Og hvítir armar birtust, og hjartað brann af gleði,
og hjartað brann af sorg ef þeir fólu sig í skuggann.
Því hún var bara fimmtán ára og fyrir innan gluggann
og fallegust af öllu því sem nokkru sinni skeði.

Og vorið kom í maí eins og vorin komu forðum
með vængjaþyt og sólskin og næturkyrrð og angan
og kvöld eitt niðri á bryggju hún kyssti mig á vangann,
það kvöld gekk lítið hjarta í fyrsta sinn úr skorðum.

Já, skrítið er að hafa verið ungur einu sinni
og að það skuli hafa verið þessi sami heimur
því þá var bara heimurinn handa okkur tveimur
og hitt var bara ástin sem brann í sálu minni.

Og stundum enn, er byrjar að vora um vesturbæinn
mér verður á að reika þangað einsömlum á kvöldin
en aldrei framar hvítir armar hreyfa gluggatjöldin
og húsið verður sjálfsagt rifið einhvern næsta daginn.

[m.a. á plötunni Bergþóra Árnadóttir – Bergmál]