Klara, Klara

Klara, Klara
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Árnason)

Undarlegt það ýmsum þótti
er þú komst í réttirnar,
að þú skyldir alltaf stöðugt
elta mig á röndum þar.

Viðlag
Já það er auðséð Klara, Klara.
Klara mín, þú elskar mig.
Og ég vildi bara, bara,
bara gjarnan eiga þig.

Og í kirkju á mig jafnan
ákaflega glápir þú,
sumir telja að það eigi
ekkert skylt við kristna trú.

Ef ég sting þig af á böllum
alltaf kanntu ráð við því,
þú í snatri þýtur til mín
þegar kemur dömufrí.

Engin leið mér er að sofna,
er ég heyri sönginn þinn,
fagra hljóma fram á nætur
fyrir utan gluggann minn.

Listræn mjög og lagin ertu,
leikur allt í höndum þér.
Þetta sýna sokkaplöggin
sem þú prjónar handa mér.

Kökur þær sem frá þér fæ ég,
fjarskalega gómsætar,
hjarta mínu alltaf ylja
einkum heitu kleinurnar.

Brátt mun okkar brúðkaup standa,
brátt mun ég þér sofa hjá.
En eitt er víst að alltaf verður
ákaflega gaman þá.

[m.a. á plötunni Papar og félagar – Riggarobb]