Og upp rísa iðjagrænir Fræbbblar

Og upp rísa iðjagrænir Fræbbblar
(Lag / texti: Fræbbblarnir / Valgarður Guðjónsson, Steinþór Stefánsson og Stefán Karl Guðjónsson)

Segðu eitt orð við mig,
ég hef smádjobb fyrir þig.
Mig vantar handrit að þætti
um borgarastyrjöld hér.

Ég sá tvö mórauð ský,
það kemur bylting fyrir víst.
Ég ætla að festa hana á filmu
en mig vantar eitthvað plott.

Við höfum þetta sama og creep-in gleypa við
normal skammt af morðum, innyfli og blóð.
Og inn í þetta fléttast kjaftæði og raus
um vandamál og þvætting, þú veist hvað ég á við.

Við skipuleggjum skot,
þetta er pottþétt plott.
Við sendum nokkra dauð,
fáum ódýrt stunt gengi.

Við filmum þetta live,
raunverulegt blóð.
Laugvegur rauður,
þetta er dauðadæmd þjóð.

Þeir sótthreinsuðu skerið og nýja fólkið fann
meðbyr eða hræðslu er gamla fólkið brann.
Og nýja fólkið ferðast og flytur fagnaðinn
með tíu litlum dauðum sem herða mannskapinn.

Við kveðjum þetta sker,
það deyr sem betur fer.
Þessi þáttur skilar af sér
og ég get bjargað mér.
Blessuð sértu sveitin mín,
blessuð sértu sumarsól.
Blessuð sértu þetta og hitt,
blessuð sértu, vertu bless.

Snorra Edda brennur og Dómkirkjan í rúst.
Þingmennirnir hanga „diz“a verður köld.
Og Austurvöllur verður að stórri fjöldagröf.
Tómar tóftir stara á sviðna Hótel Sorg

[af plötunni Fræbbblarnir – Viltu nammi væna]