Royi Rogers

Royi Rogers
(Lag / texti: erlent lag / Haraldur Sigurðsson og Þórhallur Sigurðsson)

Ég fór á kábojamynd í gær,
spennan var gífurleg, ég varð ær.
Af spennu‘ og hrifningu‘ allur salurinn þagði,
þegar aðal í myndinni kom inn og sagði:

„Ég er Roy Rogers, ég er sætur og klár,
hef verið í þessum bransa í sautján ár.
Ég eltist við bófa og ræningja
og kem þeim í hendur á fógeta“.

„Ég er Barði og er með bófaflokk,
ég brýst inn í banka og svoleiðs nokk,
rupla’ og ræni út um allar trissur
roast beef og remúlaði, folöld og hryssur.

Skýt þig í bakið svo burtu ferðu“.
Ahhh – „þarna sérðu!“

„Ég er indíáninn, brúnn og graður,
ég er líka heilmikill buisness maður,
sker af þeim skallann, þurrka og herði
og sel þeim svo aftur á uppsprengdu verði“.

Leikurinn gerist í litlum bæ
þar sem lögum og reglum er kastað á glæ.
Þeir reyndu að fá Roy til að róa liðið,
ribbaldaforinginn stóð við hliðið.

„Hvaðan man ég eftir þessu fési,
þetta er þó ekki’ hann Eitur-Pési?“
„Jú, sá er maðurinn, manstu’ eftir mér?“
„Já, hvort ég man, hvað ertu’ að gera hér?“

„Ég er að plana mér glænýtt plott,
ég póstvagna ræni og þéna flott“.
„Hvað ef ég reyni að stoppa það?“
„Mér þætti gaman að sjá það“.

Jongí bongí bomm steinn.

„Við erum þrjátíu, þú ert einn,
þú verður drepinn ungi sveinn“.
Bamm bamm bamm,
„svona verður það haft“.
„Þú getur ekkert nema rifið kjaft“.

„Þú skalt nú með þý þitt úr bænum flýja
ella verða gataður eins og mjólkursía“.
„Þú veist að ég er fljótari með framhleypuna“.
„En ég er miklu flinkari með harmonikkuna“.

Nú var komið hlé svo ég fékk mér smók,
saltað poppkorn og kalda kók.
Svo þegar ég kom aftur inn
var Roy kominn heim á búgarðinn.

„Hér er ég kominn til að skipta um föt,
þessi eru skítug og alls staðar göt.
Ég ætla’ að fara í sturtu’ og vera snöggur að“.
shhh – „þetta var mjög snöggt bað!“

Bamm bamm bamm – „Hver lemur svona fast?“
„Stúlkan sem þú lofaðir að trúlofast“.
„Þú hefur breyst, þetta er engin mynd“.
„Er ég eitthvað kindarleg?“ „Nei eins og kind“.

„Roy, finnurðu nýju lyktina af mér?“
„Þetta er ekki lyktin sem er alltaf af þér“.
„Nei, þetta’ er sú nýja, alveg fyrirtak“.
„Hvað er hún kölluð?“ „Ammoníak“.

„Ég játa það fyrir þér hér og nú
að ég kvenmann vil fá og hananú“.
„Hættu að tauta og trúlofastu mér“.
„Ég á engan hring í nefið á þér“.

„Nú verð ég að finna’ hann Eitur-Pésa,
þýðir ekki’ að sitja heima og lesa.
Þú kemur með mér, leiðin er greið“.
„Er þetta langt?“ „Nei, svona daglöng leið“.

„Þá erum við loks á áfangastað,
Pési og þeir vita ekkert um það.
Hér er planið, það er ekki beisið,
ég læðist inn, þið umkringið pleisið“.

„Hér er byssan“.  „Ég þarf ekki byssu,
ég er búinn að segja þér, ég geri aldrei skyssu“.
„Ég vona’ að ég bindi’ ekki á þig hnút“.
„Þú skalt bara telja þegar ég hendi þeim út“.

Einn – „Hættu’ að telja, þetta’ er ég!“

[m.a. á plötunni Halli og Laddi – Fyrr má nú aldeilis fyrrvera]