Ástarsaga (Lov storí)

Ástarsaga (Lov storí)
(Lag / texti: erlend lög / Jónas Friðrik Guðnason)
 
Hann var á leið inn á ball, léttur og hress
og leið bara skratti vel
er eina dýrðlega þá dúkku hann sá
og drengurinn fór hreinlega í mél.

Hann skipti lit,
var orðinn alveg bit,
allt í burtu fór hans litla vit.
Ó, já, hann fékk ógnarverk
því ástin sló svo heit og sterk.

Hún var sæt, satt var það,
þú sjá munt hvergi á einum stað
yndisþokka eins og þann,
svo ei sé minnst á líkamann.

Undurdjúpu augun blá
voru eins og tjarnir með svönum á,
hárið síða hafði lit
svo hland í kopp eða sólarglit.

Engin lína þar,
öðrum línum betri var,
hver lína, lína mjúka
sem langar mann að strjúka.
Ó, ó, hún var mittismjó
en meira af öðru hafði
og ekkert af því lafði,
sem ýmsar hendir þó.

Og hann sagði: Æi hérna, ó ég meina sko,
ættum við, ó fyrirgefðu, aftur sko.
En ég meina að ég vilji að þú skiljir mig
og þú sjáir að ég þrái að fá þig.

Hún horfði í fyrstu hissa á hann,
hugsaði sér kannski að slá hann.
Það var ekki sjón að sjá hann
sótrauðan og nærri bláan,
með kærleiksblik í öðru auga,.
andvarpandi hrúgu tauga og titrandi af ást.

Eftir þögn sem orðið hafði ógnarlöng,
upphóf pían sína rödd og sagði ströng:
Já, svei, svei, akkúrat, já ónei,
sko, ef ég einhvern vil nú,
sko, það er ekki þú.

En hún orðum sínum eftir sá
því ólmur sagði gæinn þá:
Já sko, ég hleyp í sjóinn og hengi mig
ef hreppi ég ei þig.

Og það var auðséð mál
að bæði af lífi og sál,
meint’ann sérhvert orð
af ást hann ærður var,
alveg til frambúðar.

Við að sjá þá ólmu ást,
ungu hjarta kuldinn brást
og svo varð hún öll svo undarlega heit.

Eins og lítill þiðnar
þegar losna vetrarbönd,
eins og gróa gullin smáblóm
þegar geislar kyssa lönd.
Eins fór sól um sálu hennar,
eins fór söngur brjóstið í
og hún átti alltsvo ekki
afturkvæmt úr því.

Og henni þótti ósköp ljótt
ef hennar vegna dæ’ann þessa nótt,
því hann var, það hún sá,
þægilegur  að horfa á..
Og svo þá til svars
sagði ósköp hljótt:
Ég held þú ættir ekki að deyja allt of fljótt.

Hann skildi ekki fyrst, en skildi svo
og skildi þá uppá nýtt,
svo leit hann hennar augu í
eitt andartak hreint og blítt.

Ekkert auga þar, augum hennar fegra var,
hver glampi gullin saga
um góða nýja daga.,

Ó, ó, og það andartak,
var alveg hreint rétt fyrirtak,
augum eldum skutu
og í tárum flutu,
í hjörtum heyrðist brak.

Hann steig skref og hún steig skref,
þau hikuðu og þá,
hún nam staðar, hann stóð kyrr
og henni brá.
Og þau horfðu upp í loftið
eða á götustein,
og í þessum heimi voru alein.

En þetta hik entist stutt,
aftur af stað álpuðust bæði þar,
í rauðri þoku hún sá,
já, horfði þar á
hönd sem að framrétt var

Og í móti honum fékk meyjan rétt,.
sína mjúku hönd, ó hve sú var létt.
Þessi fyrsta snerting svo ferleg var
að flæktust undir þeim lappirnar..
Þau liðu síðan í ljúfum draum
inn í ljóshærða sumarnótt.

Sagan er á enda hér
um áframhaldið þagað er.
Hvernig var og hvernig fór
og hvað var gert er spurning stór.

Engan varðar um það neitt,
hvað undir morgun voru þreytt
eða hvort sú ólma ást
einhvern tíma sveik og brást.
Einhvern tíma sveik og brást.

[m.a. á plötunni Ríó tríó – Bommfaderí]