Stebbi og Lína

Stebbi og Lína
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Friðrik Guðnason)

Þegar Stebbi fór á sjóinn þá var sól um alla jörð
og hún sat á bryggjupollanum hún Lína.
Grét í vasaklút og svuntuhorn og svartan skýluklút
og hún sá á eftir Stebba á hafið út.

Og hann Stebbi út við lunningu á lakkskóm svörtum stóð,
upp á Línu renndi karlmannlegum sjónum.
Nei, þeir kveðja ekki margir svona ást og svona þrá
eða sigla burtu spariskónum á.

Og hann Stebbi var að hugsa meðan hægt þeir sigldu út
hversu hetjuleg sú kveðjustundin væri,
hlutverk réttu, dapra stúlkan og hinn djarfi ungi sveinn,
drengilegur svipur harður eins og steinn.

Meðan Stebbi var að hugsa þetta, höfnin sagði bless
og á hafsins öldum skipið fór að velta.
Yfir borðstokk nokkrar gusur komu glettnum öldum frá
svo að gefa tók nú spariskóna á.

Og hún Lína enn á bryggjunni svo beygð og döpur stóð
þegar bátur vona hennar aftur sneri.
„Upp þú fjandans æludýrið”, öskrað var þar dimmum róm
og einhver steig á land í blautum spariskóm.

Já, vér sigldum marga hetjuför í huga vorum út
og í hörðum leik af drengjum mörgum bárum
en í dagsins heimska lífi margur draumur okkar þó
varð að deyja, því að við gátum ekki nóg.

[m.a. á plötunni Ríó tríó – Verst af öllu]