Stórir strákar fá raflost

Stórir strákar
(Lag / texti: Egó / Bubbi Morthens)

Þeir hringdu í morgun, sögðu að Lilla væri orðin óð,
að hún biti fólk í hálsinn, drykki úr þeim allt blóð.
Hún hafði sagt að hún gæti ekki dottið,
hún hafði engan stað til að detta á.
Hún sagðist breytast í leðurblöku,
að hún flygi um loftin blá.

Læknirinn var miðaldra, augun í honum voru grá.
Hann djönkaði sig með morfíni, sagðist hafa unnið hér í fimmtán ár.
Þeir geymdu þá órólegu á deild
sem var sérhönnuð fyrir þá,
það átti að setja Lillu í raflost,
hann bauð mér að horfa á.

Stórir strákar fá raflost,
stórir strákar fá raflost,
stórir strákar fá raflost.

Gangastúlkurnar hvæstu og sýndu í sér tennurnar,
skipuðu mér að fara í rúmið, sögðu tími kominn á pillurnar.
Ég sagði þeim að ég væri hér gestur,
að ég væri á leiðinni heim.
Þær skelltu mér með látum í gólfið,
sögðu svo þú ert einn af þeim.

Á kvöldin kemr læknirinn og segist vera vinur minn.
Hann segir; „þú verður að vera rólegur, þú æsir upp öll hin“.
Hann segir að ég sé tveggja ára meðferð,
hann býður mig velkominn.
Segir á morgun fái ég raflost
svo að ég verði eins og öll hin.

Stórir strákar fá raflost,
stórir strákar fá raflost,
stórir strákar fá raflost.

[m.a. á plötunni Egó – Breyttir tímar]