Strákur að vestan

Strákur að vestan
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Friðrik Guðnason)

Hann sá fyrst þessa veröld sama ár og ég
og svipuð var hans æska minni á flestan veg.
Við leiki og nám þar leið hvert ár,
hann lifði bæði gleði og tár.
Já alveg eins og ég, já alveg eins og ég.

Og árin liðu í tímann ört og hann fékk senn
áhuga á stelpum, slíkt hendir unga menn.
Og fjölda margt tækið tryllti hann,
var töff og klár að leika mann.
Slík hendir einnig hér, slíkt hendir einnig hér.

Hann átti gamlan frænda og frændi sendi bréf.
Nú féndur vorir hafa uppi stólpakjaft og þref
og vondslega bæði vél og hrekk,
þeir vinna oss og margan skrekk,
svo land vort þarfnast þín, svo land vort þarfnast þín.

Um undarlegan skóg á ókunnugri strönd,
hann óttasleginn læddist með drápstæki í hönd
og dag einn þá miklu dáð hann vann
að drepa svangan, hræddan mann,
þá hetjan hrausta grét, þá hetjan hrausta grét.

Sá er hefur drepið, deyja einnig skal
um daginn eða stundina gefst svo fáum val
með innyflin tætt, í aur og svað
hann útaf féll og grét og bað
og fyrir frænda dó, og fyrir frænda dó.

Þau sögðu: Hetjan unga. Og heiðursmerki skært
var harmþrunginni móður í sonarbætur fært.
Ég orðu sem hann víst aldrei fæ
og ekki‘ í hetjutitil næ,
en gerði‘ hann meira gagn?, en gerði hann meira gagn?

[m.a. á plötunni Ríó tríó – Við Gunni og Jónas]