Dalakofinn

Dalakofinn
(Lag / texti: Arch Joyce / Davíð Stefánsson)

Vertu hjá mér, Dísa, meðan kvöldsins klukkur hringja
og kaldir stormar næða um skóg og eyðisand.
Þá skal ég okkur bæði yfir djúpið dökka syngja
heim í dalinn, þar sem ég ætla að byggja og nema land.

Kysstu mig… kysstu mig. Þú þekkir dalinn Dísa
þar sem dvergar búa í steinum, og vofur læðast hljótt
og hörpusláttur berst yfir hjarn og bláa ísa
og huldufólkið dansar um stjörnubjarta nótt.

Og meðan blómin anga og sorgir okkar sofa
er sælt að vera fátækur, elsku Dísa mín
og byggja sér í lyngholti lítinn dalakofa
við lindina sem minnir á bláu augun þín.

Ég elska þig: ég elska þig og dalinn Dísa
og dalurinn og fjöllin og blómin elska þig.
Í norðri brenna stjörnur sem veginn okkur vísa
og vorið kemur bráðum… Dísa kysstu mig.

[m.a. á plötunni Karlakórinn Hreimur – Vinafundur]