Fannfergi hugans

Fannfergi hugans
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson / Stefán Hilmarsson)

Hún er silki og stál,
hún er stórsjór og bál,
hún er happ mitt í hendi,
hún er hjarta míns mál.
Þegar heimur og drótt
höfðu loks um sig hljótt,
í fannfergi hugans
ég fann hana í nótt.

Það var dimmt, það var dögg
og í dreyranum lögg,
en ég fann hvernig hjartað
sló högg eftir högg.
Þar sem áður var tóm
eru nú aðeins blóm.
Í kuldanum ástin
hún kvað upp sinn dóm.

viðlag

Það er ólýsanlegt, já og alls engu líkt,
þá sjaldan menn komast í tæri við slíkt,
hversu öflug hún er, hversu hreint ótrúleg.
Hvað hún örvar og sefar í senn trúðu mér.

Það var hvasst, úfinn sær.
Það var nýfallinn snær.
Þó var innra með mér
aðeins andvari vær.
Já ég vissi sem var
– og ég skynjaði þar
í mjöllinni hitann
sem með sér hún bar.

viðlag

Dag eftir dag eftir dag
eru óteljandi sálir sárar víst.
Dag eftir dag eftir dag
hverfur sól, – en síðan styttir upp,
styttir upp á ný.

Nú er dagur á ný
en í kvöld aftur sný
ég til fundar við þig
þar í rökkrinu því;
þegar dagur og nótt
höfðu loks um sig hljótt
í fannfergi hugans ég fann hana í nótt…
… í fannfergi hugans ég fann þig í nótt.

[á plötunni Sálin hans Jóns míns – Sól um nótt]