Síðasti dans

Síðasti dans
(Lag / texti: Gunnar Þórðarson / Jónas Friðrik Guðnason)

Manstu það enn? Þá var unun að dansa.
Ævin svo löng, engin þörf á að stansa.
Því nóttin var ung og eldur í hjörtum tveim
er dönsuðum við tvö á dögum þeim.

Í daganna rás urðu dansarnir færri.
Við daganna stríð, varð oft þreytan svo nærri.
Þau komust ei út, þau kunnu ekki að opna sér dyr,
kjánarnir tveir, sem að dönsuðu fyrr.

Ég veit, ég veit,
við vorum yngri þá.
Einn dans, einn dans,
samt dansa ennþá má.

Dönsum á ný, meðan dagurinn líður.
Dönsum um stund, nú er ekkert sem bíður.
Og kannski við þá, kynnum að rekast þau á
kjánana  tvo sem að dönsuðu þá.

Ég veit, ég veit,
við vorum yngri þá.
Einn dans, einn dans,
samt dansa ennþá má.

Dönsum nú enn, senn er dagur að kveldi.
Dönsum við glóð af þeim kulnandi eldi
sem áttum við fyrr og undum við logana hans,
þeir ylja okkur nóg fyrir síðasta dans.

Ég veit, ég veit,
við erum eldri nú.
Einn dans, einn dans,
samt dönsum ég og þú.

[m.a. á plötunni Ríó tríó – Ekki vill það batna]