Síðasta sjóferðin

Síðasta sjóferðin
(Lag / texti: erlent lag / Þorsteinn Eggertsson)

Fyrir nokkru fór ég eina sjóferð
því ég vildi reyna ærlegt puð.
Gvend á Eyrinni og Róda raunamædda
hitti ég þar en kokkurinn hét Stína stuð.
Það var alltaf bræla af og til,
við þráðum Sól og sumaryl,
ég reyndi‘ að hringja heim en mamma grét.
Við höfðum ekkert rafmagnið,
með sextán týrum lýstum við
en aldrei vissi ég hvað skipið hét.

viðlag
Ég aldrei hef vitað aðra‘ eins sjóferð,
því ekkert okkar hafði vit á sjó.
Nei – ég vildi miklu heldur vinna í skógerð
því af sjómennskunni fengið hefi ég nóg.

Og einn morgun þá lentum við í strandi,
þá var ryksugan á fullu upp í brú.
Kringum bátinn saug hún upp þrjú tonn af sandi
uns kallinn hrópaði‘ upp „til vinstri snú”.
Og þá var haldið heim í slipp,
svo hratt að báturinn tók kipp.
Grænn í framan gekk ég út og spjó.
Litlir kassar runnu út um allt
og svo verður furðu kalt
þegar veðrið versnar úti á sjó.

viðlag

Nú andar suðrið sæla vindum þýðum,
áhöfnin er uppi að úða hval
en skipstjórinn eltir dallinn á sjóskíðum.
Ó, ég vildi að ég kæmist heim í Búðardal.
Svo er sagt að Stína stuð
sé nú loksins trúlofuð
Jóa útherja, þar hvarf sú von.
Hann er á Kútter Haraldi,
mig vantar fyrir fargjaldi
til að komast heim og fara að vinna í KRON.

viðlag

[m.a. á plötunni Brimkló – Rock‘n roll öll mín bestu ár]