Sprettur

Sprettur
(Lag / texti: erlent lag / Hannes Hafstein)

Ég berst á fáki fráum
fram um veg,
mót fjallahlíðum háum
hleypi ég
og golan kyssir kinn
og golan kyssir kinn,
á harða harða spretti
hendist áfram klárinn minn.

Það er sem fjöllin fljúgi
móti mér,
sem kólfur loftið kljúfi
klárinn fer
og lund mín er svo létt,
og lund mín er svo létt,
eins og gæti ég gjörvallt lífið
geisað fram í einum sprett.

Hve fjör í æðar færist
fáknum með.
Hve hjartað léttar hrærist,
hlær við geð
að finna fjörtök stinn,
að finna fjörtök stinn.
Þú ert mesti gæðagammur
góði Léttir, klárinn minn.

Hve hátt hann lyftir hnakka,
hressir brá
og hringar hreykinn makka,
horfið á.
Sko faxið flaksast til,
sko faxið flaksast til,
grundin undir syngur söngva,
slétt við Léttis hófaspil.

En læg nú sprettinn Léttir,
líttu á,
við eigum brekku eftir,
hún er há.
Nú æjum við fyrst ögn,
nú æjum við fyrst ögn,
áður söng og hófahljóði
förum rjúfa fjallaþögn.

[m.a. á plötunni Undir bláhimni: Íslandslög – ýmsir]