Týnda kynslóðin

Týnda kynslóðin
(Lag / texti: Bjartmar Guðlaugsson)

Pabbi minn pabbakókið sýpur,
hann er með eyrnalokk og strípur
og er að fara á ball,
Hann er að fara á ball.

Mamma beyglar alltaf munninn
þegar hún maskarar augun
og er að fara á ball.
Hún er að fara á ball.

viðlag
„Blandaðu mér í glas“, segir hún
út um neðra munnvikið,
„ekki mikið kók, ekki mikinn ís,
réttu mér kveikjarann“.
Barnapían er með blásið hár
og pabbi yngist upp um átján ár á nóinu.
Drífðu þig nú svo við missum ekki af Gunnari og showinu:

Pabbi minn setur Stones á fóninn,
fæst ekki um gömlu partýtjónin,
hann er að fara á ball.
Hann er að fara á ball.

Nú skal Honkítonkið spilað,
þó svo að mónóið sé bilað,
hann er að fara á ball.
Hann er að fara á ball.

„Manstu eftir Jan og Kjell?“
segir hann eftir gítarsólóið,
„manstu eftir John, manstu eftir Paul,
réttu mér albúmið“.
Þá var pabbi sko með heví hár
en síðan hafa liðið hundrað ár á nóinu.
Drífðu þig nú svo við missum ekki af matnum og showinu.

Það er alltaf sama stressið,
sú gamla er enn að víkka dressið
og er að fara á ball.
Hún er að fara á ball.

viðlag

Mamma beyglar alltaf munninn
þegar hún maskarar augun
og er að fara á ball.
Hún er að fara á ball.

[m.a. á plötunni Bjartmar Guðlaugsson – Í fylgd með fullorðnum]