Töfrandi

Töfrandi
(Lag / texti: Guðmundur Jónsson / Friðrik Sturluson)

Það er undarleg kennd alltaf inni í mér
því að augu þín sjá mig hvert sem ég fer,
eins og elding lýsa leiftur skær,
ég lamaður er alveg niður í tær.
Hef takmark sett, en aldrei því náð.
Þú átt undir rifi, augnaráð.

viðlag

Ég sé töfrandi augun blá,
það á mér töfrandi taki ná.
Af þeirra völdum ég fell í dá,
fell í stafi.

Ég vankaður bæði og vonlaus er,
þú vefur mér stöðugt um fingur þér.
Ég get höndum tekið heitan tein,
get höfðinu barið við harðan stein.
Er atóm klofnar með hvelli‘ í tvennt,
það er augnablik af himni sent.

viðlag

Já, það er bagalegt, ég blindaður er.
Ég brenn og hverf inn í sólina.
Nú þegar mýflugan að úlfalda orðin er.
Agalegt er að óska sér.
Allur endasendist í logana.
Ég sé töfrandi augun blá,
það á mér töfrandi taki ná.
Af þeirra völdum ég fell í dá,
fell í stafi.

Töfraaugun þín taki ná,
töfraaugun þín taka frá
ráð og rænu, ég fell í dá,
fell í stafi.

[á plötunni Sálin hans Jóns míns – Sól um nótt]