Hin fyrstu jól

Hin fyrstu jól
(Lag / texti: Ingibjörg Þorbergs / Jóhannes úr Kötlum)

Það dimmir og hljóðnar í Davíðsborg.
Í dvala sig strætin þagga.
Í bæn hlýtur svölun brotleg sál
frá brunni himneskra dagga.
Öll jörðin er sveipuð jólasnjó
og jatan er ungbarns vagga.

Og stjarna skín gegnum skýjahjúp
með skærum, lýsandi bjarma,
og inn í fjárhúsið birtan berst,
og barnið réttir út arma,
en móðirin, sælasti svanni heim,
hún sefur með bros um hvarma.

Og hjarðmaður birtist, um húsið allt
ber höfga reykelsis angan.
Í huga flytur‘ann himni þökk
og hjalar við reifastrangann,
svo gerir hann krossmark, krýpur fram,
og kyssir barnið á vangann.

[m.a. á plötunni Hvít er borg og bær – ýmsir]