Verkamaður

Verkamaður
(Lag / texti: Bergþóra Árnadóttir / Steinn Steinarr (Aðalsteinn Kristmundsson))

Hann var eins og hver annar verkamaður
í vinnufötum og slitnum skóm,
hann var aldrei hryggur og aldrei glaður
og átti ekki nokkurn helgidóm.
Hann vann á eyrinni alla daga
þegar einhverja vinnu var að fá
en konan sat heima að stoppa og staga
og stugga krökkunum til og frá.

Svo var það eitt sinn þann óra tíma
að enga vinnu var að fá,
hver dagur varð harðsótt og hatrömm glíma
við hungurvofuna til og frá.
Þá ólgaði hatrið sem öldur á sænum
og auðvaldsins harðstjórnun ristu þeir níð
og loksins kom að því að þeir börðust í bænum
um brauð handa sveltandi verkalýð.

Þann dag var hans ævi á enda runnin
og enginn veit meira um það,
með brotinn hausinn og blóð um munninn
og brjóst hans var sært á einum stað.
Hans fall var hljótt eins og fórn í leynum,
í fylkinguna sást hvergi skarð,
að stríðinu búnu á börum einum
þeir báru hans lík upp í kirkjugarð.

Og hann var eins og hver annar verkamaður
í vinnufötum og slitnum skóm,
hann var aldrei hryggur og aldrei glaður
og átti ekki nokkurn helgidóm.
Engin frægðarsól eða sigurbogi
er samantengdur við minning hans
en þeir segja að rauðir logar logi
á leiði hins fátæka verkamanns.

[m.a. á plötunni Bergþóra Árnadóttir – Eintak]