Krummavísur

Krummavísur
(Lag / texti: þjóðlag / Jón Thoroddsen)

Krummi svaf í klettagjá
kaldri vetrarnóttu.
Verður margt að meini,
verður margt að meini.

Fyrr en dagur fagur,
freðið nefið dregur hann
undan stórum steini,
undan stórum steini.

Allt er frosið úti gor,
ekkert fæst við ströndu mor.
Svengd er metti mína,
svengd er metti mína.

Ef af húsum heim ég fer,
heimafrakkur bannar mér
seppi’ úr sorpi að tína,
seppi’ úr sorpi að tína.

Öll er þakin ísi jörð,
ekki sér á holta börð,
fleygir fuglar geta,
fleygir fuglar geta.

En þó leiti út um mó,
auða hvergi lítur tó.
Hvað á hrafn að éta?
Hvað á hrafn að éta?

Á sér krummi ýfði stél,
einnig brýndi gogginn vel,
flaug úr fjalla gjótum,
flaug úr fjalla gjótum.

Lítur yfir byggð og bú
á bæjum fyrr en vakna hjú,
veifar vængjum skjótum,
veifar vængjum skjótum.

Sálaður á síðu lá
sauður feitur garði hjá,
fyrrum frár á velli,
fyrrum frár á velli.

Krúnk krúnk nafnar komið hér,
krúnk krúnk því oss búin er
krás á köldu svelli,
krás á köldu svelli.

[m.a. á plötunni Eddukórinn – Íslensk þjóðlög]