Landið fýkur burt

Landið fýkur burt
(Lag / texti: Gunnar Þórðarson / Jónas Friðrik Guðnason)

Úr verki verður fátt,
um verk mun síðar spurt.
Alltaf á leiðinni
til auðnanna á heiðinni
á meðan landið fýkur burt.

Við notum of mörg orð,
um orð mun varla spurt.
Augljóst mun yfirleitt
að orðin ei stoða neitt
á meðan landið fýkur í burt.

Brotna sandöldur sífellt upp við gróðurströnd,
brjóta víkur og voga inni í heiðarlönd,
það stoðar lítið strá og lyng
þó stór og mikil höldum þing
með loforðum, því landið fýkur burt.

Sú æska er erfir land
um arfinn gæti spurt.
Hvar ertu móðir mín?
Hvar ertu þjóðin mín?
á meðan landið fýkur burt.

Kveða vindarnir vögguljóð og feigðarspá
yfir hríslum sem engu taki lengur ná,
því moldin öll, sem áður var
þar allt í kring um ræturnar
og líf þeim gaf, er löngu fokin burt.

Svo ríkir auðnin ein
með andlitið dautt og þurrt.
Hún gengur um garð þinn senn..
Geturðu sofið enn
á meðan landið fýkur burt?

[m.a. á plötunni Ríó tríó – Landið fýkur burt]