Skólaball

Skólaball
(Lag / texti: Magnús Kjartansson)

Ég sá hana á skólaballinu í gær
og allt í einu var sem minningin skær
lýsti upp í huga mínum,
í gegnum fólksfjöldann ég færði mig nær.

En þá ég allt í einu sá ég þá vá
að einn af vinum mínum stóð henni hjá
og er þau sáu mig þá læddust þau á braut.
Þau mig stungu af.

Ég gekk særður út í niðdimma nótt,
um götur ráfaði, ó allt var svo hljótt
þar til ég sá húsið hennar,
ég inn í niðdimmt skot kom mér fljótt.

Ég í heila eilífð hékk þar og beið,
hvað gerir særður maður ekki í neyð?
Ég bara varð að sjá hana einu sinni enn.
Einu sinni enn.

Eftir langa mæðu heyrði ég hljóð,
hún kom gangandi‘ að mér snöktandi og móð,
og upp að ljósastaur sér hallaði
og um ennið hélt.

Ég missti mig og til hennar gekk,
um axlir hennar greip, það á hana fékk.
Í gegnum tárin sá ég bros og hlýju,
var hún orðin mín að nýju?

Nú við vorum aftur saman á ný,
tveir krakkabjálfar aftur saman á ný.
Ég spurði hana ekki hvað um kvöldið hafði skeð,
ég skipti mér alls ekki af því.

Ég bara í hjarta mínu vissi og fann
að stúlku þessari ég hugástum ann
og núna var hún aftur orðin stúlkan mín.
Hún var stúlkan mín, hún er stúlkan mín.

[m.a. á plötunni Gunnar Þórðarson – Himinn og jörð]