Frystikistulagið

Frystikistulagið
(Lag / texti: Sveinbjörn Grétarsson)

Ég vaknaði á sunnudagsmorguninn
og sá þá allt í nýju ljósi.
Hún lá þarna við hliðina á mér blessunin
og minnti mig á belju í fjósi.
&nbsp
Ég ákvað þarna um morguninn að kála henni
og velti henni því á bakið,
tók og sneri upp á hausinn á henni
og vafði hana svo inn í lakið.
Já það er gott að vera laus við þessa leiðindatík.
Hvað á ég nú að gera við þetta lík?

Ég setti hana í frystikistu saman við brauð
en þegar ég ætlaði að loka,
þá hreyfði hún sig, hún var víst ekki alveg dauð.
Ég ákvað þarna aðeins að doka.

Hausinn á henni var hálfur af
og á hana skelfdur ég starði.
Hún lá þarna í pörtum ég get svarið það,
til öryggis ég í hana barði.

Hún öskraði og kom þar upp um sig,
augun voru stjörf af ótta.
Hún bað mig að hætta, já hún grátbað mig
og reyndi svo að leggja á flótta.

En ég var sneggri og greip í hennar hár
og í það fast ég rykkti.
Dró hana til mín lipur og frár,
náði ég henni og kyrkti.
Já það er gott að vera laus við þetta leiðindaskass.
Hvað á ég að gera við þetta hlass?

Þá dyrabjallan hringdi og mér dauðbrá.
Hvað átti ég nú að gera?
Ég strunsaði út að glugganum og þá ég sá,
að þetta myndi lögreglan vera.

Ég ákvað í flýti að fela mig
og fór ofan í frystikistu.
Þarna myndi löggan aldrei finna mig,
allavega ekki í fyrstu.
Þá allt í einu mundi ég þar sem ég lá
að fjandans kistan var læst utan frá.

[af plötunni Greifarnir – Sviðsmynd]