Ég vitja þín æska

Ég vitja þín æska
(Lag / texti: erlent lag / Þorsteinn Erlingsson)

Ég vitja þín æska um veglausan mar,
eins og vinar á horfinni strönd,
og ég man þá var vor er við mættustum þar,
þá var morgunn um himin og lönd.
Þar var söngfugla mergð
öll á flugi og ferð,
en þó flaug enginn glaður sinn veg
og um heiðloftin blá
vatt sér væng þínum á
og sér vaggaði léttar en ég.

Þá söng ég um ástina sigurljóð tóm
og um sakleysi, æsku og frið,
og ég leitaði upp öll hin ljúfustu blóm
til að leggja þau hjarta mitt við,
kossar margtóku
þá unga, eldheita þrá
sem að eilífðin gæti ekki kælt, h
vað hún helg var og hrein
vita vorkvöldin ein
og hvað vinina dreymdi þá sælt.

Og þá man ég það löngum ef blómið var blítt,
er við brjóstið mitt hallaði sér,
að mér fannst þá sem guð hefði gert það svo frítt
og hann geymdi það rétt handa mér
en hin fegurstu blóm
urðu allslaus og tóm
ef þau urðu mér dálítið kunn,
eftir örstuttan leik
var hver blómkróna bleik
og hver bikar var tæmdur í grunn.

[m.a. á plötunni Í Mosfellsbæ – ýmsir]