Ástarljóðið um Friðrik bátsmann og Birnu sprett

Ástarljóðið um Friðrik bátsmann og Birnu sprett
(Lag / texti: Valgeir Guðjónsson og Stuðmenn / Flosi Ólafsson)

Dallurinn er að leggja að landi,
liðið er allt í þrumustandi,
ferlega ljúft að loknu puði
að lenda í fíling, vera í stuði.
Blækurnar eins og víst er vant,
vandlega skeindar og elegant.
Blækurnar eins og víst er vant,
vandlega skeindar og elegant.

Fyrst í land er Fiddi bátur,
ferlega sjænaður, ofsakátur,
upptjúnaður og orku hlaðinn,
alger bobbingur, lengi staðinn.
Komast hann vill á kvennafar,
kætast, djamma og fara á bar.
Komast hann vill á kvennafar,
kætast, djamma og fara á bar.
 
Á kæjanum bíður Birna sprettur
(bærilega er Fiddi settur).
„Meika ég það að melda hana?“
Maddaman diggar sjarmörana.
Hún er ísí og afslöppuð,
ofsabelgur og þrumuskuð.
Hún er ísí og afslöppuð,
ofsabelgur og þrumuskuð.

Fiddi kyntröll er klár í slaginn,
kroppinum býður góðan daginn.
Skverlega brosir bústin pæjan,
bobbinginn diggar, líst á gæjann,
hér verður ekki spurt um splæs
en spænt í hana plentí skæs.
Hér verður ekki spurt um splæs
en spænt í hana plentí skæs.

Nú byrjar Fiddi hana að hilla
(henni mætti nú kannski lilla)
„Nú förum við heim og byrjum að búsa,
Birna, þér finnst svo gott að djúsa“
og Birna svarar með bros á vör:
„Ég býst við það gæti orðið fjör.“
Og Birna svarar með bros á vör:
„Ég býst við það gæti orðið fjör.“

Svo spyr hún Fidda – „Æ elsku eini
áttu‘ ekki á lager nokkur skeini?“
og Fiddi tekur upp búnt af bleðlum;
„Blessuð, maður á gras af seðlum.“
„Förum þá út á Borgarbíl,
bokku kaupum og meikum díl.“
„Förum þá út á Borgarbíl,
bokku kaupum og meikum díl.“

Fiddi og Birna fara‘ að djúsa,
fram eftir viku í sælu dúsa
uppi í koju og ástarfundur
æsist, því drukkið er þrumuglundur.
Una þau sér við hopp og hí,
hátta, syngja og taka í.
Una þau sér við hopp og hí,
hátta, syngja og taka í.

Koxa, dópa, flippa, fríka,
frjósa, rugla og spítta líka:
svo detta þau inn í draumalandið,
dauðinn búinn og klárað blandið.
Eftir þennan ástarleik,
allt í klessu, bömmer, steik.
Eftir þennan ástarleik,
allt í klessu, bömmer, steik.
Eftir þennan ástarleik,
allt í klessu, allt í klessu, allt í klessu, bömmer, steik.

[af plötunni Stuðmenn – Listin að lifa]