Á leiðinni
(Lag og texti: Gunnar Örn Jónsson og Hafþór Ólafsson)

Eftir ströndinni ganga þeir Stefán og ég,
stefna ekkert nema sinn veg,
vindur er áttlaus og aldan er treg,
angar í lofti mjög ógreinileg.

Þeir mæla fátt en ég segi sísona
Stefán ertu e.t.v. kona?,
hann segir mitt er að bíða, já vaka og vona,
veröldin gerir mig smart eða svona.

Ég minni mig reyndar stundum á smið,
stórskorinn rostungur, það eruð þið
en ostran, það gómsæta kynlega kið
er komin og étin, hún þoldi enga bið.

Þeir ganga mjög lengi og fram á tík
þó líkindin séu ekki svo rík,
þá er slembilukka þeirra nú slík
að þeir slást í för, já ýta úr vík.

[af plötunni Súkkat – Ull]