Elegía Andrésar oftskorna
(Lag / texti: Jón Múli Árnason / Jónas Árnason)

Ég man þá tíð, ég man þá tíð
er magi í mér var.
En auðvitað þá átti maginn
ekki að vera þar.

Dr. Svendsen brandi brá
svo bliki sló þar á
því að aldrei á þeim manni
er neitt hik að sjá.

Úr mér tók hann allan magann
enda þýddi ei neitt að laga hann.
Mína skemmdu skeifugörn
skar hann líka í sömu törn.
Og minn ristil risti hann burt
með ró og pí og kurt
svo að ég hef síðan til hans
sáralítið spurt.

Dr. Svendsen skar og skar
og skar mig hér og þar
uns hann hafði eitthvað skorið
mér víðast hvar.

Marga hlaut ég heilsubót
er hurfu meinin ljót.
Stundum tók hann stóra parta,
stundum bara grjót.

Allt sem hann gat skorið skar hann.
Skjótur mjög og fljótur var hann.
Margan kæran kirtil minn
kvaddi ég í hinsta sinn.
Fátt eitt því nú orðið er
af innýflum í mér.
Bráðum verður ekkert eftir
eins og vera ber.

[engar upplýsingar um lagið á plötum]