En
(Lag og texti: Una Torfadóttir)

Þú slærð á þráðinn seint á kvöldin og við tölum lengi.
Ég græt í símann en svo sláum við á létta strengi.
Ég vildi að þú gætir tekið utan um mig hvíslað
„Mér líður alveg eins og þig hefur svo lengi grunað.“

Þú segir ýmislegt en aldrei það sem ég vil heyra.
Við tölum opinskátt en erum samt að reyna að leyna.
Ég vildi að þú myndir taka utan um mig hvísla
„Mér líður einhvernveginn alveg eins og, þú veist, þú veist

Þú, veist þú veist þú ert sú,
nákvæmlega sú
sem ég vil“.

Við hittumst aftur og ég gleymi hvað ég grét í gærkvöld.
Ég kann að fyrirgefa’ og tek í þína útréttu hönd.
Þú heldur í mig segir að ég megi aldrei fara,
fæ engar útskýringar, segir aftur „af því bara

Þú, veist þú veist, þú ert sú
nákvæmlega sú
sem ég vil.
En -“

Hvort er ég fífl fyrir að trúa alltaf á það besta
eða fyrir að hafa aldrei lært að veðja’ á hesta?
Þú slærð á þráðinn seint á kvöldin og við tölum lengi.
Ég græt í símann en svo sláum við á létta strengi.

„Þú, veist þú veist þú ert sú
nákvæmlega sú
sem ég vil.
En“
Svo kemur enn og aftur en.
Enn og aftur en
Svo kemur enn og aftur en.

Þú slærð á þráðinn seint á kvöldin og við tölum lengi.
Ég græt í símann en svo sláum við á létta strengi.
Þú slærð á þráðinn seint á kvöldin og við tölum lengi.
Ég græt í símann en svo sláum við á létta strengi.

[af smáskífunni Una Torfa – Flækt og týnd og einmana]