Skjóðuljóð
(Lag / texti: Gunnar Örn Jónsson / Örn Karlsson)

Ein krumpin & krangalöng skjóða,
krókinn tók frekar en keldu,
gekk eftir götuslóða,
gulu með brosi geldu,
ýmistlegt átti til góða,
ekki var allt með felldu.

Gall þar í mörgum gaukum,
geðillska réði ríkjum,
hrundi úr mörgum hraukum,
hratkálfamergð með skríkjum,
þar lyktin af rotnandi laukum,
lagði‘ uppúr drulludýkjum.

Hún fúarör hugðist finna,
falda en ekki týnda,
margt til hún vildi vinna,
að vita sig henni krýnda,
loksins þá mundi linna,
langþrautum hjartans pínda.

Kom hún að kunnugum slóðum,
kenndi hún umhverfið gerla,
nú nálgast það augnablikk óðum,
að upp yrði grafin sú perla,
sem óx uppúr svörtum sjóðum,
sjóðandi eiturgerla.

Hún fingrunum stakk oní fenið,
ferlegum meður hljóðum,
slufraði‘ & togaði‘ í slenið,
slímugt sem opnaðist óðum,
uns fann hún þar gamla grenið,
gripnum með hennar góðum.

Hún rótinni stillti‘ uppá strýið,
stoltið að henni kreppir,
gín við allt galleríið,
gauðrifnir hennar keppir,
geysast þá gandreið um skýið,
geðvondir fúasveppir.

Rær hún í ríkinu miðju,
riðar því sérhver raftur,
gerir þig loks að gyðju,
gerstur er hennar máttur,
með græðgi hún grípur svo hnyðju
& grefur niður aftur.

Ein krumpin & krangalöng skjóða
krók tekur frekar en keldu,
gengur um götuslóða,
gulu með brosi geldu,
ýmislegt á til góða,
ekki er allt með felldu.

[af plötunni Súkkat – Fjap]