Athyglisprestur
(Lag / texti: Eggert Hilmarsson / Sævar Sigurgeirsson)

Mér sagt er að ég hafi viljað athyglina ungur
uppi á borðum söng þótt ég væri helst til þungur.
Ég litaði svo hárið og lét í eyrun hringi,
lék um stund með pönkhljómsveit – var einn vetur á þingi.

Á frægðinni ég varð þó aldrei fyllilega saddur,
mér fannst sem væri ég til einhvers merkilegra kvaddur.
Inni í mér var kraftur og ég var bara að virkja´ hann
vettvangurinn fannst að lokum – guðfræðin og kirkjan.

Ég er athygliprestu og ekki sem verstur,
þótt ég alls ekki þyki meðal barnanna bestur.
En ég hlýddi kjól og kalli og nú kyrja af mínum stalli
eins og Kristur yfir lýðnum uppi á fjalli.

Þó að ég á tyllidögum pínu fullur prediki,
pillur setji í messuvínir eða dass af ediki?
Hvað með það þótt beri föt af bíómyndakempu
eins og Batman eða Hróa hetti utan yfir hempu?

Ég er athyglisprestur en ekki sem verstur,
þótt ég alls ekki þyki meðal barnanna bestur.
Þetta er bara lítill brestur, ég er barnavinur mestur,
ég væri til í vera á krossinn festur.

Þó ég smyrji oblátur með svolítilli sýru
til sóknarbarna blikki eða renni auga hýru
þá megið ekki lömbin mín líta á það sem vansa
mér líður alveg fáránlega vel í þessum bransa.

Ég er athyglisprestur…

[af plötunni Ljótu hálfvitarnir – Ljótu hálfvitarnir [4]]