Betlikerlingin
(Lag / texti: Þorsteinn Guðmundsson / Gestur Pálsson)

Hún hokin sat á tröppu en hörkufrost var á
og hnipraði sig saman uns í kuðung hún lá,
og kræklóttar hendurnar titra til og frá,
um tötrana að fálm sér velgju að ná.

Og augað var svo sljótt sem þess slokknað hefði ljós,
í stormabylnum tryllta um lífsins voða ós,
það hvarflaði glápandi stefnulaust og stirt,
og staðnæmdist við ekkert svo örvæntingarmyrkt.

Á enni sátu rákir og hrukka hrukku sleit,
þær heljarrúnir sorgar sem engin þýða veit,
hver skýra kann frá prísund og plágum öllum þeim
sem píslarvottar gæfunnar líða hér í heim.

Hún var kannske perla, sem týnd í tímans haf
var töpuð og glötuð svo enginn vissi af,
eða gimsteinn sem forðum var greyptur láns í baug
en glerbrot var hún orðin á mannfélagsins haug.

[m.a. á plötunni Hljómsveit Þorsteins Guðmundssonar – Grásleppu Gvendur]