Ég er sjóari
(Lag / texti: erlent lag / Ómar Ragnarsson)

Er ég var fyrsta árinu á
ég undir eins fór þá á stjá,
að þvottabala mömmu minnar ég fór.
Oní balann ég skreið
alveg beinustu leið
og ég hét því að verða sjóari er yrði ég stór.

Ég er sjóari og sigli um haf
sem sorg og gleði mér gaf
og ég kyssi konurnar meðan að flýtur mitt fley.
Út um allan heim
á ég helling af þeim
og ég er og verða mun sjóari þar til ég dey.

Með fjögurra ára stelpu ég strauk
strax og þriðja árinu lauk,
og þá kyssti ég fyrsta en ekki minn síðasta koss
því hvort sem konan er smá,
hvít, gul eða blá,
þá var hún og verður sjóarans dýrasta hnoss.

Ég er sjóari og sigli um haf
sem sorg og gleði mér gaf
og ég kyssi konurnar meðan að flýtur mitt fley.
Út um allan heim
á ég helling af þeim
og ég er og verða mun sjóari þar til ég dey.

Ég hef þrælað, aflað og eytt,
elskað, drukkið og veitt
frá blautu barnsbeini‘ á döllum af margs konar gerð.
Og ég fer ekki í land
nema fleytan sé strand
og held áfram að sigla uns kemur mín síðasta ferð.

Ég er sjóari og sigli um haf
sem sorg og gleði mér gaf
og ég kyssi konurnar meðan að flýtur mitt fley.
Út um allan heim
á ég helling af þeim
og ég er og verða mun sjóari þar til ég dey.

Og ég er og verða mun sjóari þar til ég dey.
Og ég er og verða mun sjóari þar til ég dey.

[m.a. á plötunni Þorvaldur Halldórsson – syngur sjómannalög]