Snjómokstur
(Lag / texti: Þorsteinn Guðmundsson / Davíð Stefánsson)

Sjálfsagt hafa sumir fengið sumarkaupið greitt
en þeir sem eru minnimáttar mega sín aldrei neitt.
Nú er illt í ári og ekki meira í sjó,
kominn kaldur vetur sem kyngir niður snjó.

Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.
Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.

Eins og allir vita hafa atvinnulausir menn
leitað á náðir bæjarins og leita þangað enn.
Bærinn aumkast yfir þá sem ekki hafa nóg
og bæjarstjórinn segir með borgarlegri ró:

Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.
Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.

Sé bankastjórinn beðinn um björg í þungri raun
þá segir hann að bærinn borgi bestu vinnulaun,
alltaf snjór og alltaf sé atvinna meiri en nóg,
strýkur bankaseðla sína og segir með kaldri ró:

Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.
Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.

Eilítið ég leysi er allra þyngsta raun
enn er nógur matur þó enginn fái laun.
Bæjarstjórinn stýrir þessum stéttarmokstri vel,
moka, moka, moka, moka, moka sig í hel.

Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.
Mokið, mokið, mokið, mokið,
mokið meiri snjó.

[m.a. á plötunni Hljómsveit Þorsteins Guðmundssonar – Grásleppu Gvendur]