Steingrímur
(Lag og texti: Ármann Guðmundsson og Þorgeir Tryggvason)

Rímur kann ég kveða Steing,
kemst ég svo að orði:
Ekki get ég öllu leng-
ur staðið á sporði
Unni Guttorms, andskotinn því forði.

Fyrstu rímu raula nú
ryðgaður er bragur.
Hún er eins og út úr kú
einnar vænkast hagur;
Unnar Guttorms, andskotinn er magur.

Aðra rímu umla ég
ekki haganlegri.
Býsna slöpp, já bölvanleg,
best ég hana fegri,
Unnur Guttorms, andskotinn er negri.

Andskotinn er illskuflár
og er búinn að vera það í sautján ár,
svo ekki er að undra þó að hann sé orðinn pínulítið pirraður.

Í þriðju rímu þynnist mjög,
þráður næstum týnist.
Mörg þá spretta málin klög,
mér þó bara sýnist,
Unnur Guttorms, að andskotinn grínist.

Í fjórðu rímu fer þó samt
fyrst að syrta í álinn.
Öll þau standa í einum skammt
og upp sín gera málin:
Unnur Guttorms, andskotinn og Sálin.

Andskotinn er illskuflár…

„Hætt skal leik þá hæst hann ber“,
hljóðar eitt máltæki.
Næstum ríman nakin er,
negld í leirskálds klæki.
Unnur Guttorms – ég andskotann nú sæki

[af plötunni Ljótu hálfvitarnir – Ljótu hálfvitarnir [4]]