Alli Jó
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Árnason)

Viðlag
Fúdda-dúrí-dúríadd,
fúdda-dúrí-dúríadd,
fúddadúría-dúríadó.
Fúdda-dúrí-dúríadd,
fúdda-dúrí-dúríadd,
fúddadúría-dúríadó.

Hann Alli Jó
sem á Eyri bjó
var með andlit stórt og brett;
og hann reri á sjó
og hann söng og hló
og hann sútaði aldrei neitt.
Hann reri á sjó
og hann söng og hló
meðan sólin í heiði skein.
En ákafast hló
hann alltaf þó
ef hann ekki fiskaði bein.

Þegar haldið var ball
og hann Njalli Njall
sína nikku sundur dró
þá var sungið dátt,
þá var hlegið hátt
og hæst hló hann Alli Jó.
Með sinn sixpensar
hann vaskur var
í vals og í tangagó.
Hin ungu fljóð
urðu fjarska móð
í fanginu á Alla Jó.

En í ástum hann
engin afrek vann
en ósigra marga beið.
Af því Alli Jó
sína ályktun dró
svona eitthvað á þessa leið:
„Allt hjónaband
er bölvað stand
ef betur er að gáð.“
Og sem piparsveinn
hann undi sér einn
meðan aðrir festu sitt ráð.

Svo liðu ár
og þá gerðist grár
og gamall hann Alli Jó.
Og einn sumardag
um sólarlag
hann settist á stein og dó.
Með smárri prakt
var lík hans lagt
í lélegt kistuhró.
En syngjandi hátt
í sólarátt f
laug sálin úr Alla Jó.

[m.a. á plötunni Þrjú á palli – Tekið í blökkina]