Kópurinn Kobbi
(Lag / texti: erlent lag / Jónas Árnason)

Hann Kobbi litli fæddur var í votum þarabing
eitt vorið þegar sólin glóði allt í kring
og mild og hógvær austangolan elskulega blés
um eyjarnar og hólmana við Snæfellsnes.

Viðlag
Johohó!
Með hopp og hí
syndir kópurinn sjónum í.

Og Kobbi minn að ýmsu leyti efnilegur var
og aflaði sér nauðsynlegrar menntunar:
Hann lærði að synda á bakinu og líka út á hlið
en lagði þó mesta áherslu á skriðsundið.

Og Kobba þótti lífið vera mjög svo merkilegt
og margt var það sem vakti hans eftirtekt;
og oft í björtu veðri hann uppá skeri lá
og undrandi hann starði á fjöllin blá.

Og krían flaug í loftinu með skæra sönginn sinn
sem sumir telja óþarflega kraftmikinn.
En af þeim söng hann Kobbi litli alltaf heillaðist;
hann enga vissi skemmtilegri popptónlist.

Og kollurnar þær hömuðust og áttu aldrei frí;
og ekki virtist Kobba mikið réttlætið í því
að blikarnir á meðan stóðu í hópum hér og þar
og hugsuðu bara um landsins gagn og nauðsynjar.

Og vorið leið í friði og spekt og svo kom sumartíð;
og sumartíðin reyndist líka góð og blíð
því sama milda austangolan elskulega blés
um eyjarnar og hólmana við Snæfellsnes.

Og þegar Kobbi stálpaðist hann býsna vaskur var
við veiðiskap og annað fleira þesskonar.
Í einu lagi boldangsþorska brátt hann étið gat
en báruskeljar fékk hann sér í eftirmat.

En eirðarleysið seinna fór að sækja Kobba á;
hann sást ei lengur mæna á fjöllin há.
Svo synti hann frá landi og lagði á dýpri mið
og liðið var þá breiðfirska sumarið.

Hér hætti ég – en seinna kannski, eitthvað annað sinn,
ég ykur segi meira um hann Kobba minn s
em fæddist þegar austangolan elskulega blés
um eyjarnar og hólmana við Snæfellsnes.

[af plötunni Þrjú á palli ásamt Sólskinskórnum – Ný barnaljóð Jónasar Árnasonar]