Graði Rauður

Graði Rauður
(Lag / texti: erlent lag / Magnús Eiríksson)

Sextán vetra gamall var ég sendur í sveit,
sumarið var gott og sólin heit.
Það vantaði frækinn hestamann til að hugsa um stóðið,
og ég var hann.

Mér var kennt að ríða og hugsa um stóð,
og mér var kennt að rekja hestaslóð.
Ég þekkti hvern hest líka og hirðir hvern sauð,
en við engan tók ég tryggð nema Graða Rauð.

Graði Rauður var gæðingur,
glæstur hálf taminn stóðhestur.
Á hverjum degi ég gaf honum brauð,
því mig langaði‘ að ríða‘ honum Graða Rauð.

Svo var það fjarri byggð einn fagran veðurdag,
að við Rauður fórum í feikna slag.
Ég setti‘ á hann beisli og setti‘ á hann hnakk.
Hann barði og beit og niður fótum stakk.

Ég komst þó á bak og hann þaut af stað,
þið hefðuð bara átt að líta á það.
Ofan móa og mýrar á engri stund,
yfir Markarfljótið hann fór á sund.

Graði Rauður var gæðingur,
glæstur hálf taminn stóðhestur.
Á hverjum degi ég gaf honum brauð,
því mig langaði‘ að ríða‘ honum Graða Rauð.

Á bökkunum móður hann staðar nam
og virtist loksins úr mesta ham.
Ég steig af baki og strauk honum hlýtt
um snoppuna og höfuðið undurblítt.

Hann sló mig í rot og ég lengi lá
í öngviti líka tíma þrjá.
Og ég sem gaf honum dag hvern brauð,
ég sór þá að gelda hann Graða Rauð.

Graði Rauður var gæðingur,
glæstur hálf taminn stóðhestur.
Og ég sem gaf honum dag hvern brauð,
ég sór þá að gelda hann Graða Rauð.

[af plötunni Mannakorn – Brottför kl. 8]