Þegar tíminn er liðinn

Þegar tíminn er liðinn
(Lag og texti: Bubbi Morthens)

Ég er búinn að vera hér í átján ár,
allt hefur sitt upphaf og endi.
Dýrmætt er lítið og litur augnanna var blár,
í dauðann manninn ég sendi.

Fyrstu þrjú árin gerðist ekki neitt,
ég lokaði mig dofinn þarna inni.
Tíminn hann leið ekki, ég gat engu breytt
og ég veit að dauðinn hefur fullkomið minni.

Á morgun, á morgun opna þeir upp á gátt,
opna stóru hliðin.
Ég er hræddur við lífið, í hvaða helvítis átt
gengur maður þegar tíminn hér er liðinn?

Steypa hellur, lyfta lóðum jú,
er það sem menn hér inni eru að gera
og vaka um nætur, hvísla ástin hvar ert þú?
Harka af sér og bryðja stera.

Aldrei sýna ótta, ávallt vera kúl,
alveg sama á hverju sem gengur.
Þó ginið sé opið og lyktin úr því fúl
skaltu muna: þú ert ekki lítill lengur.
Skaltu muna: þú ert ekki lítill drengur.

Á morgun, á morgun opna þeir upp á gátt,
opna grænu hliðin.
Ég er hræddur, ó segðu mér í hvaða átt
gengur maður þegar tíminn hér er liðinn?

Ég hef séð menn koma kolaða inn
eftir keyrslu dauðans á femma.
Stöff sem dræpi ljón ef það tæki það inn,
ég hef séð dauðann í klefa lífið hremma.

Öll árin hef ég óttast, óttast það eitt
að koma út í heim sem ég þekki ekki.
Ég er fullur af sekt og ég get engu breytt
og hver dagur færir mér nýja hlekki.

Í dag, í dag opna þeir upp á gátt,
opna Litla Hrauns hliðin.
Hvert á ég að fara og í hvaða helvítis átt
nú þegar tíminn hér inni er liðinn?
Nú þegar tíminn minn hér inni er liðinn.

[af plötunni Bubbi Morthens – Fjórir naglar]